MEMO
Van: Jos van Heck
Aan: Herman Poos
Betreft: 1 april 2011
Beste Herman,
Het is mijn inschatting dat een mailtje van mij over 1 april a.s. jou niet bereikt heeft. Als dat wel zo is, heb ik daarin ten onrechte laten weten dat ik er wel om 16.00 u zou kunnen zijn. Ik geef nl. nog les tot 15.50 u. Kan op z’n vroegst om 18.00 u in Hillegom zijn.
Overigens verheug ik me enorm op het weerzien. Kijk, wij staan natuurlijk wel ergens voor, je kunt ons niet afdoen als een gezelligheidscluppie. Onze jaarlijkse vergadering onder het toeziend oog van Rien van Nunen levert overigens net genoeg brandstof op om het de rest van het jaar als autoriteit vol te houden. Nu is de magie bijvoorbeeld bijna uitgewerkt. De mensen om je heen beginnen weer brutaal te doen: je eigen kind lacht je weer uit als je vergeten bent dat zij die avond thuis zou komen eten, je vrouw verwijt je je gesnurk, allemaal dingen die ik tot driekwart jaar na 1 april niet hoor.
Dan voelen de mensen: pas op voor hem, dat is niet zomaar de man die je ziet, in de buurt van dat embon-point klopt een nobel hart en onder die grijs wordende hooiberg gaat een wijsheid schuil die ons kan behoeden; hij zou zomaar lid kunnen zijn van het 1 april Rien van Nunen Genootschap. Dus een beetje respect graag, ja!
Nu zit ik dus aan de andere kant van het spectrum. Het 1 aprilfluïdum is nagenoeg uitgewerkt. Zo voelde ik gisteren dat de slager mij wilde confronteren met een kerstblunder. Ik zag het aan de schizofrene schittering in zijn kleine varkensoogjes: zal ik of zal ik niet? Het puntje van zijn tong kwam tevoorschijn als die van een giftige slang. De turbulentie in zijn hoofd draaide om de € 120 die ik hem door de neus had geboord toen ik, nota bene op zijn voorspraak, van tien kleine slaatjes van € 3,–. twee grote gemaakt had. “Veel voordeliger!’
Toen mijn vrouw de bestelling een dag later kwam afhalen, werd zij geacht € 150 te voldoen. De aanwezige klandizie was getuige geweest van een zeldzaam moment in het leven van mijn echtgenote: in plaats van net te doen alsof zij het gemakkelijk kon betalen, had zij de tegenaanval gekozen. Het bedrag was zoveel hoger dan zij van mij had begrepen dat zij van de weeromstuit in de overdrive was geschoten. Haar verontwaardiging was zo groot dat de eer van de keurslager in het geding was gekomen. Onder de nieuwsgierige ogen van de verzamelde clientèle had hij gekozen voor de weg van de minste weerstand. Hij overhandigde de beide dozen aan een ondergeschikte en richtte zich tot mijn echtgenote met de woorden: ‘Dan krijgt u 10 slaatjes van € 3,–.’
En ik merkte gisteren dat hij, zoals mannen gewoon zijn te doen, zijn boosheid had geparkeerd tot ik zijn nering zou aandoen. Juist toen hij verbaal wilde toeslaan, keek ik naar buiten en riep: ‘Joh, moet je die vent zien, dat lijkt Rien van Nunen wel. Die is toch allang dood!?’’ Waarmee de link gelegd was die mij hier kon redden. De naam Rien van Nunen gleed als een glimlachende deken over het boze gezicht van de slager. Er zat nog rek in mijn lidmaatschap. Maar het was kantje boord geweest.
Moge 1 april ons weer rehabiliteren voor de onvermijdelijke vernederingen des levens.
En het laatste nieuws aangaande de omineuze passage van Rien van Nunen in het steegje van mijn slager gewerd mij vorige week. In de Hinthamerstraat in mijn woonplaats ’s-Hertogenbosch is een winkel gevestigd onder de naam Stiefbeen & zoon (zie foto). Waarmee ons genootschap een magisch-realistische component heeft gekregen.
Uw trouwe lid,
Jos van Heck
